GEESTEREN - De donderdagochtend overleden Jan Maathuis was in het verleden werkgever, leermeester en collega van tal van later succesvolle ruiters en coaches onder wie Johan Heins, Hans Horn, Roelof Bril, de broers Ben en Wim Schröder en Rob Ehrens. Het vijftal staat stil bij het heengaan van een van de grootste iconen die de Twentse ruitersport ooit heeft voortgebracht.
Johan Heins, Europees kampioen in 1977, was samen met Jan Maathuis eigenaar van diverse paarden. Van 1974 tot en met 1976 had hij zijn stalruimte in Geesteren, nadat hij daarvoor werkzaam was bij Alwin Schockemöhle.
“Ongelooflijk dat Jan er niet meer is en heel jammer dat het zo gelopen is”, vind de oud-bondscoach. “Jan was een enorm energiek mens met een onwaarschijnlijk koopmanschap. Hij was in die tijd de grootste handelaar ter wereld en kocht en verkocht wel dertig paarden per week. Hij had verstand van handel, of het nou om spring- of dressuurpaarden ging. In de ring was hij een enorme vechter. Het mooiste van Jan vond ik dat hij altijd positief was ingesteld. Hij had wel zo zijn eigen ideeën, maar ik heb in die tijd heel veel van hem geleerd. Daar heb ik nu nog steeds profijt van.”
Ook Hans Horn werd bondscoach, nadat hij acht jaar eerder dan Johan Heins ervaring opdeed op het Erve Maathuis. “Als jonkie kwam ik bij hem toen hij zelf nog reed, in de goede tijd. Ik heb er veel geleerd en ik denk dat al die jongens uit die periode er heel goed op terugkijken. Er was een levendige business, hij was ook zo’n beetje de grootste in de handel. Via Jan ben ik in 1969 in Italië terecht gekomen en daarna heb ik zes jaar bij Paul Schockemöhle gewerkt. Vanaf 1982 werd ik min of meer een van zijn concurrenten. Onze verstandhouding werd er mede daardoor niet beter op. Jan wilde altijd de grootste zijn, ik stond op een andere manier in de topsport dan hij. Ik vond dat je ook moest investeren als je een goede ruiter wilde behouden, Jan had daarover een volstrekt andere mening. Maar vooral mijn herinneringen aan die eerste periode zijn goed.”
Roelof Bril vertoefde van 1986 tot 1988 op het Erve Maathuis. “Daarvoor zat ik bij Hugo Simon. Bij Jan reed ik zoveel verschillende paarden, dat is denk ik voor iedere ruiter goed. Je moet je er dan in korte tijd maar mee zien te redden. Daar word je vindingrijk van, je leert je aanpassen. Het is een ontwikkeling die je je hele leven meeneemt. We reden denk ik in die tijd wel twintig paarden per dag, groot en klein, heet en lui. Jan was in die tijd nog in volle actie, er gebeurde altijd wel wat. Jan was een speciale man, hij kon paarden kopen en verkopen, dat was niet normaal. Ze kwamen uit en gingen naar alle uithoeken van de hele wereld. We hebben ook wel vaak discussies gehad, omdat de paardensport veranderde. Hij wilde nooit een paard voor de sport houden, de handel was alles. Maar het was een prachtige tijd in Geesteren.”
De tweelingbroers Ben en Wim Schröder waren een jaar of veertien, toen ze hun eerste werkzaamheden verrichtten voor Jan Maathuis. Ben daarover: “Na schooltijd waren we er bezig met de pony’s. Daar hebben we het vak geleerd, dat is wel zeker. Voor mij was het een super leerzame periode, elke week mocht ik met een vrachtwagen vol paarden op concours. Hoe kun je meer ervaring opdoen dan op die manier?
Maar op een gegeven moment wil je toch verder in de sport. Ik ben toen naar Bollvorm in Dinteloord gegaan, nadat ik steeds meer aanbiedingen kreeg van internationaal ingestelde stallen. Ik heb die keus gemaakt omdat ik me verder wilde ontwikkelen en dat kon bij Jan Maathuis niet. Maar we hebben er ontstellend veel geleerd, waardoor we nu nog steeds gemakkelijk uit de voeten kunnen. We zijn bij Jan niets tekort gekomen, het was een super mooie tijd.”
Ook huidig succesvol bondscoach Rob Ehrens betreurt het heengaan van Jan Maathuis. “Jan was een echte paardenkerel en een groot zakenman. En een fijn mens. Hij is na het overlijden van Leon Melchior de tweede icoon van wie we binnen enkele dagen afscheid moeten nemen, niet normaal. Jan heeft enorm veel voor de paardensport betekend en is iemand die we allemaal gaan missen. De laatste jaren zijn we elkaar een beetje uit het oog verloren, maar van het bericht van zijn overlijden ben ik wel geschrokken.”
Foto Jan Maathuis van Albert Prins
