SAASVELD – Kirsten Rikkert wilde vooral voor een fijn ritje gaan, maar stond uiteindelijk vooraan toen de prijzen werden verdeeld. Met VDL Ugano moest ze als tweede starten in de barrage van de Grote Prijs van de Twentse Ruiterdagen (1,40 meter) in Saasveld. Na haar kwamen nog zeven concurrenten in de ring, van wie er een klein handjevol sneller werd geacht dan de Enterse. In de praktijk bleef dat aantal beperkt tot twee, die met elkaar één vervelend ding gemeen hadden: ze gingen allebei in de fout op de laatste steilsprong.
Marleen Bruggink leek met Shannon op weg de koppositie over te nemen van Kirsten Rikkert, die 43,33 seconde op de klokken had gebracht. Maar na de lange lijn op weg naar de finish ging het alsnog mis. Het vallende hout drukte ook haar tijd: 43,92. Mareille Schröder met Virgina (42,28) en Sjaak Sleiderink met BMC Angel Rose (41,55) waren wel sneller dan Kirsten Rikkert, maar moesten direct voor Marleen Bruggink genoegen nemen met de vijfde en vierde positie.
Remco Been (43,77) eiste nu de tweede plek voor zich op, omdat hij wel alle obstakels liet staan. En dat lukte ook Chantal Regter met BMC Uno, die in 47,02 seconde derde werd.
Kirsten Rikkert was ook zelf verbaasd over haar zege. "Omdat ik al als tweede de barrage in moest, heb ik in één tempo mijn eigen lijn gereden. Niet te gek, gewoon fijn. Dat was het belangrijkste. Ik had niet verwacht te zullen winnen, want er kwamen nog veel snelle ruiters na mij."
Rikkert verkoos de Twentse Ruiterdagen boven de Twente Cup van zaterdag, hoewel ze daardoor een plek in de finale daarvan misloopt. "Het is super mooi om daaraan mee te doen, maar Ugano mag er niet meer starten en ik rijd binnenkort ook al bij de junioren en senioren in Hengelo. Dan zou het in zo'n laatste wedstrijd moeten worden, nu kon ik lekker onbevangen rijden."
Met het best denkbare resultaat als gevolg...
Eerder op de dag ging het een stuk minder met Ugano. Liefst zestien strafpunten werden genoteerd in de rubriek over 1,40 meter op tijd. Kirsten Rikkert: "Dat was me met haar nog nooit overkomen. Ze is heel schrikkerig en met van alles bezig. Toen we een wending doorgingen, gleden we van achteren wat weg. Daardoor raakte ze wat gestresst. Ik had geen zin zo te beginnen, heb haar stilgezet en beloond en we zijn opnieuw begonnen, simpel en met een langere teugel. In het tweede parcours zette ik haar iets meer op de kont en toen ging het wel prima."
De drie grootste verliezers van de slotrubriek van vrijdag likten hun wonden, maar telden tegelijk hun zegeningen. Marleen Bruggink: "Jammer van die laatste, maar ik kan niet ontevreden zijn. Het was niet zo simpel als het eruit zag."
Sjaka Sleiderink, in beide nationale parcoursen de snelste man van de dag en eerder winnaar in de wedstrijd tegen de klok met hetzelfde paard: "Eigenlijk was het een laag steiltje. Maar het blijft gewoon moeilijk. Misschien schatten de paarden het toch niet goed in. Ze hebben hard gelopen, zijn een beetje uit elkaar gerukt. Ik probeer in de wendingen kort te rijden en meestal de snelste route te kiezen. Dan kan dit gebeuren. Jammer, maar ik ben super tevreden over wat BMC Angel Rose vandaag heeft laten zien."
En Mareille Schröder: "Voor mij is die laatste hindernis de laatste tijd steeds al moeilijk. Je komt van een lang stuk en hebt de neiging van de kant te springen. Ik dacht dat ik er niet te plat naar toe moest rijden. Maar ik had het achteraf misschien beter wel kunnen doen."
