BOEKELO – Bijna 32 jaar nadat ze zich in Boekelo met Regal Abbot liet kronen tot nationaal kampioene military, vindt Alice Waanders zichzelf terug op de meest gewijde grond van de eventingsport in Nederland. Sinds twee maanden woont ze dichtbij het terrein, waar in de directe nabijheid jaarlijks in oktober de paarden over weiden en door bossen crossen.

Het leven zorgt soms voor onverwachte parkoersen en wendingen, beseft de in 1957 in Staphorst geboren oud-amazone, die tussen 2002 en 2004 drie jaar lang de functie van bondscoach eventing vervulde. Haar scheiding van dravertrainer Roelof Kromkamp bracht haar uiteindelijk naar haar nieuwe onderkomen op Twentse bodem. “Als je dat dik dertig jaar geleden had gezegd, had niemand dat geloofd”, vermoedt Waanders.

Ze kon aan het werk bij dierenarts Jan Greve, zelf gedreven eventingfan, maar hield het in de kantoorfunctie maar zes weken vol. “Ik zat aan de verkeerde kant van het glas”, merkt ze op. “Ik moet niet binnen zitten, maar buiten zijn. Met Jan had ik afgesproken dat ik weer gillend kon weglopen als het me niet zou bevallen.”
En dus gaat ze voor een nieuwe uitdaging, als masseur van paarden en pony’s. “Daar was ik al heel lang in geïnteresseerd”, laat ze weten. “Vorig jaar heb ik daarvoor een cursus in Limburg gevolgd. Inmiddels heb ik al één klant”, meldt ze met gevoel voor ironie. “Maar als je de eerste niet hebt, krijg je de volgende ook niet. Je moet ergens beginnen.”
Het is dankbaar werk vindt ze. “Topatleten worden ook gemasseerd en veel paarden zijn dat ook, dus waarom zouden zij dat niet worden?”, stelt ze een retorische vraag. “En als masseur kun je natuurlijk ook werken met minder lenige paarden in de B-dressuur of oudere paarden van hun stijfheid afhelpen. Het gaat me puur om het spierwerk, je kunt al snel zien of het resultaat heeft of niet.”

Voorlopig gaat ze niet meer weg uit Twente, belooft ze. “In zeven maanden ben ik nu vier keer verhuisd, ik vind het wel even goed zo. En het bevalt me gewoon super hier. Als fanatiek loper kom ik tegenwoordig Ferdinand en Johanna Smelt geregeld tegen. Dan halen we samen herinneringen op. Toen ik kampioene van Nederland werd, was de military nog bij hun op de accommodatie in het Teesinkbos. En nu woon ik er dichtbij. Dat is wel apart, he?”